สมัยสอนนักเรียนระดับมัธยมศึกษา นักเรียนหลายต่อหลายคนมักมาเล่าเรื่องราวคับข้องใจให้ฟังเสมอ

...ฉันเองก็รู้สึกดีทุกครั้ง  ที่เด็ก ๆ   ไว้ใจเราบางครั้งเขาก็บอกในสิ่งที่เขาไม่สามารถบอกใครได้ .....   ฉันถือว่าสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่  และสำคัญมากจึงมักให้ความสำคัญ...บางครั้งก็จูงมือเข้าห้อง....บางครั้งก็...กอดปลอบใจ  ลูกศิษย์เหล่านี้...จึงมีความผูกพัน...แม้เราจะจากกันไป  ....เขาไปเรียนระดับสูงขึ้น....จบออกไปทำงานมีหน้ามีตา....หลายคนมีครอบครัว...มีหลานศิษย์ให้ฉัน....แต่ก็มักแวะเวียนมาหาครูเสมอ ๆ ...และเมื่อเจอกันทุกครั้ง...จะเป็นที่บ้าน...ที่งานวัด....หรือกลางตลาดเขาก็จะตรงเข้ามากราบที่อกข้างซ้าย พร้อมกับสวมกอดครู อย่างสนิทสนม.นี่คือความผูกพัน  ของศิษย์ประเภทหนึ่ง


 ลูกศิษย์อีกประเภทหนึ่ง ก็ผูกพัน อย่างมากเหมือนกัน  ศิษย์ประเภทนี้เรียกว่า

 "ศิษย์กลับใจ" 

 

คือ…ศิษย์ที่มักโดนครูทำโทษเสมอ ๆ ในชั่วโมงเรียน….เป็นเด็กหลังห้อง แต่เมื่อช่วงเวลาผ่านไป….เด็ก ๆ เหล่านี้โตขึ้น…เริ่มคิดได้ว่า….สิ่งที่ครูทำโทษนั้นเป็นเครื่องมือในการหล่อหลอมจิตใจของเขา…ให้เป็นคนดี มีอาชีพ…มีชีวิตที่ดีในทุกวันนี้ ศิษย์เหล่านี้คือ “ศิษย์ที่รู้สึกสำนึกผิด”  ทำให้เขาก้าวผ่านความผิดออกมาได้ด้วยบทเรียนอันล้ำค่่า  ดีใจ…ภูมิใจ…ทุกครั้งที่ลูกศิษย์แวะเวียนมาหา…หรือโชคนำพาให้เจอกันโดยบังเอิญ…แล้วพบว่า ศิษย์ไม่ลืมครู แม้เวลาจะผ่านไปเนิ่นนานเพียงไร  นี่คือรางวัลอันยิ่งใหญ่…เหนือเกียรติบัตร  และโล่  ชิ้นใด ๆ ที่ครูได้รับมากมาย  เพราะสิ่งเหล่านั้น ท้ายที่สุดแล้วมันเป็นเพียงสิ่งสมมุติ สิ่งที่จำเป็นต้องทำ สิ่งประดับตู้โชว์ในบ้านหรือตู้โชว์ของโรงเรียน ….ก็เท่านั้น

 

Comment

Comment:

Tweet