จำขึ้นใจ

posted on 19 Jul 2015 15:17 by punyaah
 
 
 
เขาเปรียบครูว่าเรือจ้างช่างน่าคิด
ยอมอุทิศเดินทางเปลี่ยวน้ำเชี่ยวไหล
วาดลำเรือฝ่าคุ้งน้ำจ้วงจ้ำไป
พาเรือว่ายฝ่าคลื่นทั้งตื้นลึก
 
 บางครั้งคราโครมครืนคลื่นกระหน่า
มรสุมซ้ำ ฝนเกรีย;กรู ตอกรู้สึก
มิคิดท้อพลิกแพลงโถมแรงฮึก
มืด-ดำ-ดึก ย่อมสั่นรัวทั่วทั้งลำ 
 
ยังคงทอดสายตามองหาฝั่ง
กลางคลื่นคลั่งยังมองหาอยู่คราคร่ำ
วาดลำเรือเหงื่อหยด มิหมดกรำ
ยังคงทำ คัดท้ายเรือเพื่อส่งคน 
 
อีก...บางครั้ง เรือโยนโยกวกน้ำลึก
ความรู้สึก สติรับ มิสับสน
มือเรียวน้อยประคองไว้หายวกวน
จนผ่านพ้นฝ่าคลื่นซัดมือคัดพาย 
 
ปีแล้วปีเล่าเฝ้าคร่ำเคร่ง
ตาพิศเพ่งสู่ทิศที่ศิษย์หมาย
พาย-งัด-ค้ำ  ผ่านน้ำเชี่ยว...ละเที่ยวพาย
ด้วยหัวใจกล้าแกร่งแห่งคำ "ครู" 
 
กี่น้ำเชี่ยวย่อมแพ้ใจใสสะอาด
กี่เกรี้ยวกราดย่อมแพ้พ่ายคนใจสู้
กี่ร้อนหนาวกี่ลมแรงแห่งฤดู
วิญญาณครูย่อมชนะตลอดกาล
 

Comment

Comment:

Tweet